Plezier en ernst

Het is niet dat ik geen aanleg heb voor plezier. Ernst en verlegenheid kregen alleen lange tijd voorrang. Het helpt ook niet om op je 17e theologie te gaan studeren. Zeggen dat je theoloog bent is geen ideale zet in een gesprek. Het begon veelbelovend, maar nu verschijnt op het gezicht van mijn gesprekpartner een bezorgde trek. O nee, denkt die nu, toch niet zo’n humorloze betweter. En daar gaan we, van religie als bron van alle ellende naar de vraag van mijn gelovigheid. Inmiddels heb ik terrein gewonnen, maar nog steeds vrees ik in sociale situaties de val van de ernst.…

Een geëngageerde intellectueel

  Op een mooie dag, acht jaar geleden, fietste ik van Jeruzalem naar Beit Jalla. Ik had daar een afspraak met dr. Geries Khoury. Na afloop schreef ik: ‘Toen ik de deur van zijn kantoor weer achter me sloot, stond me opeens helder voor ogen wat ik wil worden: een geëngageerde intellectueel met een groot houten bureau en een goede fiets. Is dr. Khoury zo’n buitengewone man? Wat zal ik zeggen. Hij resideert in een onopvallend gebouwtje dat matcht met zijn bebrilde, kalende en buikige gestalte. Twee meisjes houden de administratie draaiende, hijzelf zit achter een bureau temidden van boekenkasten vol werken in Italiaans,…

Ben jij gelovig?! Ja, heel.

  Dit verhaal gaat over hoe ik als gelovige mijn eigen stem gevonden heb. Of nog meer: hoe het zoeken van die eigen stem eruit ziet, en nog steeds door gaat. Verhalen die in de kerk verteld worden zijn soms net iets te mooi en te af gemaakt, denk ik. De dominee weet hoe het zit, en wij hebben het hier samen al aardig bij het juiste end en god kijkt tevreden knikkend op neer op onze keurige kerkjes. Dit was wel ongeveer de bedoeling, ja. Verhalen uit de bijbel zijn nou juist vaak niet af en niet kloppend. Die gaan over behoorlijk…