Stilgezet worden

Jaren geleden zag ik het stuk Missie van David van Reybrouck. In het stuk vertelt een oude missiepater aan een Vlaams zaaltje over zijn ervaringen in Congo. Een oudere religieus, een witte pater, op ‘congé’ in zijn thuisland. Als toeschouwer ben je onderdeel van dat Vlaamse zaaltje en luister je naar zijn soms indrukwekkende, soms vermakelijke en ook kleine verhalen. Maar dan begint hij te vertellen over het geweld van de genocide van de jaren ’90. De vreselijke dingen die hij gezien heeft. ‘Wij hebben gezien hoe het donker werd overdag,’ zegt hij. Onvoorstelbaar geweld, allemaal gezien. De cholera die uitbrak. ‘Ge moet niet bang…

Plezier en ernst

Het is niet dat ik geen aanleg heb voor plezier. Ernst en verlegenheid kregen alleen lange tijd voorrang. Het helpt ook niet om op je 17e theologie te gaan studeren. Zeggen dat je theoloog bent is geen ideale zet in een gesprek. Het begon veelbelovend, maar nu verschijnt op het gezicht van mijn gesprekpartner een bezorgde trek. O nee, denkt die nu, toch niet zo’n humorloze betweter. En daar gaan we, van religie als bron van alle ellende naar de vraag van mijn gelovigheid. Inmiddels heb ik terrein gewonnen, maar nog steeds vrees ik in sociale situaties de val van de ernst.…