Opstandig Lichaam

Pasen. Feest van een dode die opstaat, een feest van uitersten – licht en donker, dood en leven, tederheid en haat, lichaam en geest. Geen succesverhaal, maar een tegenverhaal, dat wij aan elkaar doorvertellen. Een feest van opstandige lijfelijkheid. Protest vanwege alle lichamen die niet mee doen in deze wereld, omdat ze te arm zijn,Read more ⟶

Mozes de jihadist en de macht van Europeanen

Vorige week was ik even langs op het ROC waar ik een serie lessen heb gegeven over religie en racisme. Een van de leerlingen vertelde een verhaal, een slimme jongen met een baardje die graag de grenzen opzoekt. Laten we hem Firas noemen. Firas vertelde over een gesprek dat hij had gevoerd voor een stageplek.Read more ⟶

De mythe voorbij: de vloeibare tradities over Jezus

Soms heb je dat je ergens ‘ja’ tegen zegt, en dat je daarna denkt: wacht eens even, wil ik daar wel zijn? Heren, vrouwen bestaan niet enkel ter decoratie, noch is hun voornaamste doel het aanbrengen van franje bij uw overpeinzingen. De ochtend wordt gevuld door drie oude mannen, ‘s middags mogen twee, eveneens witte,Read more ⟶

Een geëngageerde intellectueel

  Op een mooie dag, acht jaar geleden, fietste ik van Jeruzalem naar Beit Jalla. Ik had daar een afspraak met dr. Geries Khoury. Na afloop schreef ik: ‘Toen ik de deur van zijn kantoor weer achter me sloot, stond me opeens helder voor ogen wat ik wil worden: een geëngageerde intellectueel met een groot houtenRead more ⟶

Het uitdagende opgestane lichaam van Jezus

Gaan we het echt over Jezus hebben in een serie diensten over vrouwen in de Bijbel? Ja. Ik had het twee maanden geleden ook niet achter mezelf gezocht. Het komt doordat ik tegenzin voel om uit de masculiene bijbel een paar dames omhoog te takelen die er toch best aardig van afkomen. Die dames zijn vaakRead more ⟶

Opa Gait en het Grambarger zwembad

‘Calvinism kicks in,’ mompel ik soms tegen mezelf, en niet op de momenten dat ik me het volle leven gulzig laat smaken. Een protestant zou zichzelf per definitie liever afschaffen, maar in plaats daarvan schiep ook het protestantisme zo haar eigen onverzettelijkheden. Ik ben dol op onvervaarde onverzettelijkheid, vooral als het zich richt tegen dingenRead more ⟶

De rafelranden van de liturgie

Toen ik drie-en-een-half was, ging ik met mijn toenmalige beste vriendje uit verdwalen. Ik wist dat hij mijn beste vriendje was, want ik mocht kijken als hij plaste. Hij en ik, wij hielden allebei van verdwalen. Die dag was ons plan te lopen naar het verste ons bekende punt: het bejaardentehuis. En van daar afRead more ⟶